Translator Brigades - Adbusters

Un «momento Tahrir» en Wall Street

admin — Wed, 21 Mar 2012 18:17:38 +0000

Adbusters

#OCCUPYWALLSTREET

19 Set 2011

O sábado 17 de setembro moitos de nós sentímonos sobrecollidos ao ver como 5.000 estadounidenses se desprazaban ao distrito financeiro do sur de Manhattan brandindo mensaxes, despregando pancartas , tocando percusión, coreando consignas e comezaban a marchar cara á «Gomorra financieira» da nación. Prometeron que «ocuparían Wall Street» e que «xulgarían os banqueiros», pero a policía de Nova York frustrou os seus intentos temporalmente ao bloquear a simbólica rúa con barreiras e puntos de control. Lonxe de desalentar, os manifestantes deron voltas ao redor da zona antes de manter unha asemblea popular e establecer un campamento semi permanente de protesta no parque de Liberty Street, a tiro de pedra de Wall Street e a unha mazá de distancia do Banco da Reserva Federal de Nova York.

Alí pasaron a noite 300 persoas. Varios centenares de reforzos chegaron ao día seguinte e no momento de redactar este artigo, os acampados están unha vez máis desenrolando os seus sacos de durmir. Cando tuitearon ao mundo que estaban famentos, unha pizzería próxima recibiu 2.800 dólares en pedidos para levar nunha soa hora. Animados por unha vaga de solidariedade internacional, estes estadounidenses indignados din que estarán aí para recibir os banqueiros cando a bolsa de valores abra o luns. Parece que, por agora, a policía non pensa que poida detelos. ABC News informa de que «aínda que os manifestantes non teñen un permiso para a concentración, di o departamento da policía de Nova York que non teñen plans de botar a eses manifestantes que parecen decididos a permanecer nas rúas», os organizadores ao pé do canón cóntannos: «estámonos atrincheirando para ocupar a longo prazo». O mundo agora está mirando e pregúntase: Podería ser esta a faísca dun «momento Tarhir» en EEUU?

O movemento #OCCUPYWALLSTREET inspirouse nas asembleas populares de España e xurdiu como concepto por un póster a dobre cara no número 97 da revista Adbusters, pero foi encabezado, orquestrado e consumado por activistas independentes. Todo comezou cando Adbusters pediu á súa rede de «axitadores culturais» (culture jammers) que asulagasen o sur de Manhattan, levantasen tendas, cociñas, barricadas pacíficas e que ocupasen Wall Street durante uns poucos meses. A idea callou de forma inmediata en todas as redes sociais e activistas non subscritos fixéronse coa proposta e construíron un sitio web de código aberto para organizala. Días despois, reuniuse unha asemblea xeral en Nova York á que se presentaron 150 persoas. Estes activistas pasaron a ser o núcleo organizativo da ocupación. A aura mística de Anonymous impulsou a acción ata os medios de comunicación dominantes. O seu videocomunicado en apoio á acción cultivou 100.000 visitas e o Departamento de Seguridade Nacional remitiu un aviso aos banqueiros da nación. Cando, no mes de agosto, os «indignados» de España anunciaron que realizarían unha acción solidaria no distrito financeiro de Madrid, activistas de Milán, Valencia, Londres, Lisboa, Atenas, San Francisco, Madison, Amsterdam, Los Ángeles, Israel e outros tantos comprometéronse a facer o mesmo.

Existe nas rúas do mundo un sentimento común de que a economía mundial é unha estafa dirixida por e para os Peixes Gordos das finanzas. Xente de todas partes está a espertar para se decatar de que hai algo que falla rotundamente nun sistema no que as transaccións financeiras especulativas ascenden, ao cabo de cada día, a 1.300 millóns de dólares (50 veces máis que a suma correspondente ás transaccións comerciais). Mentres, dacordo cun informe da ONU, «nos 35 países sobre os cales se dispón de datos, case un 40 % daquelas persoas que buscan un emprego pasaron máis dun ano sen traballar»

«Os directores executivos, as grandes corporacións e os ricos estanse quedando con demasiado do noso propio país, e creo que é o momento de que o recuperemos», di un activista que se uniu ás protestas este sábado. Jason Ahmadi, que viaxou desde Oakland (California), explicou que «moitos de nós sentimos que hai unha gran crise na nosa economía e boa parte diso causárono os tipos que fan negocios aquí». Bill Steyerd, un veterano de Vietnam residente en Queens, dixo: «é unha causa que merece a pena, porque a xente de Wall Street é un grupo de militaristas chuchasangue».

Non só atopamos enfado. Tamén unha sensación de que as solucións convencionais á crise económica propostas polos nosos políticos e polos economistas predominantes (estímulos, recortes, débedas, tipos de interese baixos, o impulso do consumo) son opcións falsas que non funcionarán. Precísanse cambios máis profundos... como unha taxa «Robin Hood» sobre as transaccións financeiras, reinstaurar a Lei Glass-Steagall nos EE. UU. ou implementar unha prohibición para as operacións «flash» de maior frecuencia. Hai que fragmentar aqueles bancos «demasiado grandes para fallar», reducir o seu tamaño e facer que volvan estar ao servizo das persoas, a economía e a sociedade. Os estafadores financeiros responsables do esborralle de 2008 deben ser xulgados e recibir longas condenas penais. Finalmente, queda a nai das solucións a longo prazo: unha reconsideración total do consumismo occidental que cuestiona como medimos o progreso.

Se os actuais males económicos en Europa e EE. UU. entran nunha espiral de prolongada recesión mundial, as acampadas populares converteranse entón en mobiliario fixo dos distritos financeiros e nos arredores das bolsas de valores ao longo e ancho do mundo. Ata que non se escoiten as nosas demandas e non se reforme de forma esencial o réxime económico mundial, as nosas acampadas urbanas seguirán xurdindo por todos lados.

Bravo por aquelas almas valerosas da acampada de Liberty Street en Nova York. Cada noite que #OCCUPYWALLSTREET se manteña, aumentarán as posibilidades dun alzamento mundial ben desenvolvido contra os negocios convencionais.

Author(s):

URL:

http://www.adbusters.org/blogs/adbusters-blog/tahrir-moment-wall-street.html

Original title:

A Tahrir Moment on Wall Street

Source language:

Inglés

Cultura Tóxica

admin — Wed, 21 Mar 2012 18:17:38 +0000

Adbusters

20 Xuñ 2011

Como pelexamos contra o incesante fluxo de logos, marcas, slóganes e tintineos que mergullan as nosas rúas, invaden as nosas casas e palpebran nas nosas pantallas?

Poderiamos levantar unha contraofensiva ao nivel do contido: atacando anuncios individuais cando crucen a liña da decencia e vólvense enganosos, violentos ou demasiado sexuais. Pero esta aproximación é como usar panos para limpar un derrame petroleiro. Non serve para confrontar o verdadeiro perigo da publicidade – o cal non está nas súas mensaxes individuais senón no dano feito á nosa ecoloxía mental polo masivo volume da súa avalancha.

O primeiro paso para confrontar a publicidade é deixar de velos como unha forma de comunicación comercial e empezar a consideralos como un tipo de contaminación. Pensa acerca das consecuencias mentais a longo prazo de ver un logo de Nike ducias de veces ao día do nacemento ata a morte, por exemplo, ou xa sexa a exposición repetitiva ás imaxes patriarcais da roupa americana pode danar a nosa psique. Preguntas como esta chegan ao corazón da publicidade e lévannos a un ambientalismo mental.

A preocupación sobre os efectos psico-sociais acumulativos da publicidade é tan vella como a publicidade mesma. O novelista francés Émile Zola, por prover un notable exemplo, escribiu o que puidese ser a primeira novela breve ambientalista mental, Death by Advertising, in 1866. . Volveu retomar o tema en 1883 coa celebrada novela Au Bonheur deas Dames, un mirada máis profunda ao papel da publicidade en inducir unha mentalidade consumista. Ao longo dos seguintes cen anos, os sentimentos ambientalistas mentais xurdiron en lugares inesperados talles como o ensaio "Sobre a Fotografía" de Susan Sontag en 1977 onde ela escribiu que "as sociedades industriais converten aos seus cidadáns en adictos á imaxe; é a forma máis irresistible de contaminación mental."

Aínda que sempre foi un movemento disperso, Adbusters, xornal do ecoloxismo mental, serviu desde 1989 como epicentro, e moitos dos textos máis importantes sobre ecoloxismo mental apareceron nas súas páxinas.. Un exemplo decisivo foi o artigo de Bill McKibben en 2001 do numero 38 de Adbusters, no cal o explica como "O medio ambientalismo mental pode ser a noción máis importante deste novo século".

Pero foi o influente libro e manifesto de Kalle Lasn, "Culture Jam", o cal non só mostra a crítica dos ambientalistas mentais na súa totalidade, senón que tamén o eleva como ferramenta revolucionaria para o cambio social. "Destruiremos a cultura pop da publicidade e levaremos a súa fábrica de imaxes a un repentino e estremecedor final", declarou Lasn. "Dos cascallos da vella cultura, construiremos unha nova, cun corazón e alma non comercial".

Desde Zola, con todo, o ecoloxismo mental quedou atrapado nun labirinto filosófico. Afirmar que a publicidade é, metaforicamente falando, contaminación mental -é dicir, un facilmente descartable ornamento retórico- é unha cousa. Dicir que a publicidade é, literalmente, un tipo de contaminación e que os anuncios televisivos e os valos publicitarios das estradas están máis estreitamente relacionadas cos lodos tóxicos que coa comunicación, é outra cousa. E aínda que os ecoloxistas mentais sempre trataron de argumentar esta última idea, normalmente víronse obrigados a refuxiarse na primeira. Onde está a proba de que a publicidade é un tipo máis de contaminación? Seica non é obvio que o slogan dunha empresa non é senón un enxalzado discurso comercial?

Este complicado asunto tratou un dos filósofos vivos máis importantes, o excéntrico Michel Serres, que escribiu a obra filosófica inaugural do movemento ecoloxista mental. "Malversación: Apropiación a través da contaminación?" é unha reconceptualización radical da contaminación, consolidando a súa relación primaria coa publicidade. A idea crave deste recien traducido libro é que os animais, humanos incluídos, utilizan a contaminación para marcar, reclamar e apropiarse o territorio a través da súa profanación, e que co tempo, este acto de apropiación evolucionou desde a contaminación primitiva de ouriños e feces, pasando pola "contaminación dura" de químicos industriais, ata finalmente a "contaminación branda" das diversas formas de publicidade

"Imos definir dúas cousas e distinguirémolas claramente doutra máis", escribe Michel Serres. "Primeiro, os contaminantes duros e despois os suaves. Cos primeiros refírome aos residuos sólidos, gases líquidos, emitidos a través da atmosfera polas grandes empresas industriais ou polos enormes vertedoiros de lixo, vergoñosa pegada das grandes cidades. Cos segundos refírome aos tsunamis de escritos, signos, imaxes e logotipos que alagan os espazos rurais, cidadáns, públicos e naturais, así como as paisaxes, coa súa publicidade. Aínda que diferentes en termos de enerxía, refugallos e pegadas, son con todo o resultado da mesma actitude contaminante, da mesma intención de apropiación e de ser de orixe animal."

Michel Serres é o primeiro en dotar de base filosófica ao ecoloxismo mental a partir dunha teoría unificada da contaminación que explica como os anuncios publicitarios son en realidade unha tipoloxía de contaminante industrial. A falta desta, ata agora os ecoloxistas mentais eludiran este problema central asumindo a idea de Zola de que a publicidade é culpable polo seu papel á hora de converternos en consumidores.

"Os medios de comunicación comerciais son ao medioambiente mental o que as fábricas son para o medioambiente físico", escribiamos Kalle Lasn e eu mesmo no número 90 de Adbusters. "Unha fábrica deposita contaminación na auga ou no aire porque é a forma máis eficaz de producir plástico ou pulpa de madeira ou aceiro. Unha estación de televisión ou un sitio web contamina o medio ambiente cultural porque esa é a forma máis eficaz de producir audiencias". Aínda que este argumento é certo en tempos de Zola e aínda hoxe - Serres tamén fai unha observación similar no seu libro - Serres fixo algo aínda máis profundo.

El demostrou por que non se pode ser ecoloxista sen ser tamén un ecoloxista mental. Co fin de pechar a brecha entre as toxinas físicas e mentais, Serres pechou a brecha entre a ecoloxía física e a mental.

Ten en conta como, na seguinte cita de Serres, a crítica da publicidade resoa visceral cando a relación entre publicidade e contaminación non é simplemente unha metáfora: "O capitán que se desfai de residuos en alta mar non viu nunca, ou quizais nunca debeu ver, os innumerables sorrisos da aparición divina; sería demasiado esgotador ou, ata, creativo. Cagándose no mundo, viu algunha vez antes a súa beleza? viu algunha vez a súa propia beleza? Así, o que ensucia o espazo con carteis publicitarios cheos de frases e imaxes oculta a vista da paisaxe circundante, mata a percepción, e atravésaa con este roubo. Primeiro a paisaxe, despois o mundo".

A Terra está sendo reclamada polas empresas. Tanto se se trata de apropiarse do océano cos seus derrames de petróleo ou de apoderarse dos espazos públicos cos seus anuncios publicitarios, as empresas utilizan a contaminación dura e a contaminación branda para roubar o que é noso. Visto desde esta perspectiva, a loita contra a publicidade é a loita decisiva da nosa era, un enfrontamento unificador para evitar unha ficción xurídica resultante da usurpación da herdanza común de todos os seres. Os riscos son altos. Consciente da gravidade da situación, Serres proponnos actuar, unha dramática revolución social ao longo das liñas do ecoloxismo mental.

"Faime sufrir tanto que teño que dicilo unha e outra vez e proclamalo en todas partes: como non choramos de horror e repugnancia fronte á destrución dos nosos anteriormente agradables camiños de acceso rural ás cidades de Francia? As empresas enchen agora o espazo coas súas horribles marcas, librando a mesma batalla frenética que as especies animais da selva a fin de apropiarse do espazo público e a atención con imaxes e palabras, do mesmo xeito que os animais cos seus berros e ouriñes. Excluído destas aforas, xa non vivo alí; son perseguidas polo poder que se caga nelas e que as ocupa ca súa fealdade. Vella Europa, que ignorante clase dominante estache matando? "

Author(s):

Micah White

URL:

http://www.adbusters.org/magazine/96/unified-theory-mental-pollution.html

Original title:

Toxic Culture

Source language:

Inglés